الکترودها در قسمت های مختلف بدن انسان قرار می گیرند و از طریق سیم سربی به الکترودهای مثبت و منفی الکترومتر الکتروکاردیوگراف متصل می شوند. این روش اتصال مدار برای ثبت نوار قلب، سرب الکتروکاردیوگرام نامیده می شود. سیستم سرب بین المللی که به طور گسترده پذیرفته شده است، سیستم 12 لید معمولی نامیده می شود که شامل لیدهای اندام متصل به اندام ها و لیدهای قفسه سینه متصل به قفسه سینه است.
اهمیت نظارت:
12 سیستم مانیتورینگ سرب می تواند رویدادهای ایسکمی میوکارد را به موقع منعکس کند، با 70٪ تا 90٪ ایسکمی میوکارد که از طریق الکتروکاردیوگرام تشخیص داده می شود و اغلب در عمل بالینی بدون علامت است.
برای بیمارانی که در معرض خطر ایسکمی میوکارد هستند، مانند آنژین ناپایدار و انفارکتوس میوکارد، مانیتورینگ مداوم الکتروکاردیوگرام قطعه ST 12 لید می تواند به موقع رویدادهای ایسکمی حاد میوکارد، به ویژه رویدادهای ایسکمی بدون علامت میوکارد را شناسایی کند و مبنای قابل اعتمادی برای تشخیص و درمان بالینی به موقع فراهم کند.
تشخیص دقیق بین تاکی کاردی بطنی و تاکی کاردی فوق بطنی با هدایت دیفرانسیل درون بطن با استفاده از سرب II به تنهایی دشوار است. بهترین سرنخ ها برای تمایز صحیح بین این دو V و MCL (با واضح ترین مورفولوژی موج P و کمپلکس QRS) هستند.
هنگام ارزیابی ریتم های غیر طبیعی قلب، استفاده از لیدهای متعدد دقیق تر از استفاده از یک لید منفرد است.
12 سیستم مانیتورینگ لید دقیقتر و به موقعتر از سیستمهای مانیتورینگ تک سرب سنتی است تا بفهمد آیا بیماران آریتمی دارند یا خیر، همچنین نوع، میزان بروز، زمان وقوع، مدت زمان و تغییرات قبل و بعد از درمان دارویی آریتمی را درک میکنند.
مانیتورینگ الکتروکاردیوگرام 12 سرب برای تعیین ماهیت آریتمی ها، انتخاب روش های تشخیصی و درمانی و مشاهده نتایج درمان بسیار مهم است.
12 سیستم مانیتورینگ سرب نیز محدودیت هایی در کاربردهای بالینی دارد و مستعد تداخل است. هنگامی که وضعیت بیمار تغییر می کند یا از الکترود برای مدتی استفاده می شود، امواج تداخلی زیادی روی صفحه ظاهر می شود که بر قضاوت و آنالیز الکتروکاردیوگرام تأثیر می گذارد.